A morte pasea
polo xardín;
non vai soa,
o seu séquito predilecto
de finados
acompaña a nosa dona.
Leva unha saia de flores
e un delantal de liño
tan longo
que lle fai cóxegas
nos seus enfeitizados pés.
Co cabelo recollido
lucindo un sombreiro de palla
a morte fermosa
percorre os xardíns
mofándose dos vivos.
Eu son a verba
da túa nai, a lembranza
dun tempo esquecido,
das rúas molladas
camiño da escola.
Eu son a néboa
que asubia cantigas
na túa fiestra,
o candil dos mortos,
un caderno
ateigado de recordos
durmindo no medio
do chan.
O neno gaveou
polo muro de pedra;
no outro lado
ouveaba a raposa
chamando o seu cachorro.
A raposa
derramaba bágoas
na eternidade,
transformadas co paso dos séculos
en océanos bravos
para os mariñeiros.
O neno mirouna,
mirou a raposa
encollida no chan.
Como tiña mágoa dela
preguntoulle sen reparos:
_ ¿ Raposa, lévasme
contigo que non teño
quen me coide
dende que as túas bágoas
enguliron ó meu pai
que faenaba co sua barquiña
no medio do mar?
Terra,
os meus ollos
non te esquencen.
Chamasme ferida
dende moi lonxe
e a túa dor
queda cosida ó meu pescozo
coma unha segunda pel.
Terra ferida de morte
fenece nos meus brazos
e revive chea de gozo
no corazón do pobo
que canta incansable
cantigas de loita
para a terra mollada
que latexa de novo
sostida coas mans
tenras
dos seus fillos de peito.
