Terra,
os meus ollos
non te esquencen.
Chamasme ferida
dende moi lonxe
e a túa dor
queda cosida ó meu pescozo
coma unha segunda pel.
Terra ferida de morte
fenece nos meus brazos
e revive chea de gozo
no corazón do pobo
que canta incansable
cantigas de loita
para a terra mollada
que latexa de novo
sostida coas mans
tenras
dos seus fillos de peito.
No hay comentarios:
Publicar un comentario