Quero atopar a miña antagonista;
o meu corazón
que ruxe coma un lobo de mar
sospeita da súa presenza.
Quero atopala
facendo trasnadas nas feiras;
vixia-la mentres visita
os cruceiros
nas noites de novembro.
Ela baila
fuxindo polos camiños,
xogando coas ramas
e a herba;
eu tamén quero bailar
coma ela
e adorar o seu rostro divino
de muller galega.
Lévame contigo
meu ben;
quero ve-lo mar.
Lévame contigo
meu ben;
querote bicar
nesas meixelas
ben feitiñas
e cheas de sal.
Pecha as fiestras meu ben,
o medo xa peta na porta.
Bate a morte
no lombo do anxo,
do crego, do santo;
resgárdate no fogar meu ben
o medo xa chegou
para recollerte antes da medianoite.
A carón do lume
quere bailar canda ti,
trebellar co teu cabelo
vermellón
debuxando lendas
nas flores da túa saia.
¿Mesturaste co medo
nesta noite de lúa chea?
Medo e morte
bailando xuntos
coma namorados
nas frías noites de xaneiro.
