Eu fun noutra vida un foraxido
con arma de pedra, guerreiro
sen terra, na procura
dun legado descoñecido.
Nacín do ventre dunha meiga
baixo a mirada da lúa chea
nunha noite de conxura.
A miña infancia
discurriu entre o ceo
e a terra, unxido na maxia
das poboadoras primixenias,
sanadoras da alma
e oradoras de lendas.
Pai dos apátridas
que buscan a súa orixe
na terra dos bardos;
rei dos homes sen lei,
teimados e valerosos;
fillos da terra soñada
que levamos a súa pegada
gravada na nosa pel.
A morte pasea
polo xardín;
non vai soa,
o seu séquito predilecto
de finados
acompaña a nosa dona.
Leva unha saia de flores
e un delantal de liño
tan longo
que lle fai cóxegas
nos seus enfeitizados pés.
Co cabelo recollido
lucindo un sombreiro de palla
a morte fermosa
percorre os xardíns
mofándose dos vivos.
Eu son a verba
da túa nai, a lembranza
dun tempo esquecido,
das rúas molladas
camiño da escola.
Eu son a néboa
que asubia cantigas
na túa fiestra,
o candil dos mortos,
un caderno
ateigado de recordos
durmindo no medio
do chan.
O neno gaveou
polo muro de pedra;
no outro lado
ouveaba a raposa
chamando o seu cachorro.
A raposa
derramaba bágoas
na eternidade,
transformadas co paso dos séculos
en océanos bravos
para os mariñeiros.
O neno mirouna,
mirou a raposa
encollida no chan.
Como tiña mágoa dela
preguntoulle sen reparos:
_ ¿ Raposa, lévasme
contigo que non teño
quen me coide
dende que as túas bágoas
enguliron ó meu pai
que faenaba co sua barquiña
no medio do mar?
